18 MART ÇANAKKALE ZAFER� KUTLU OLSUN

[KemalAkel]

Çanakkale'ye gidip dönmeyenlerin hikayesi...(*)

“Adeviye Teyze’nin” hikâyesi.
Balýkesir’de Ali Ã�ururi Ã�lkokulu karþýsýndaki boþlukta beþ altý yýl öncesine kadar eski bir ayakkabý tamircisi vardý. Ã�kinci aralýktaki ikinci dükkânda kýr, pala býyýklý bir ihtiyar çalýþýrdý: Bizim Cevdet Dedemiz…(Akkalp)
Bir akþamüstü dükkanýn önünde çay içerken konu Çanakkale’ye gelince aðlamaya baþladý. Bizlere þöyle anlattý: “Rahmetli babam Hafýz Ali, Çanakkale’de kaldýðýnda anamýn karnýnda yedi aylýkmýþým. Onu hiç tanýmadým… bir fotoðrafý bile yoktu. O günler çok zor günlerdi. Seferberliðin sýkýntýlarý, Kuvay-ý Milliye zamaný, iþgal yýllarý, kurtuluþ… Yokluk, kýtlýk, sýkýntý… Çocukluðumuz hep ekmek peþinde sýkýntýyla geçti. Ama anam (Adeviye) benim çocukluðumda her sokaða çýkýþýnda her bir yere gidiþinde yanýma gelir:
—Oðlum ben pazara gidiyorum. Baban gelirse beni hemen çaðýr ha…
—Ben teyzenlere gidiyorum. Baban gelirse beni hemen çaðýr ha…
—Ben mevlide gidiyorum. Baban gelirse beni hemen çaðýr ha…
Annem babamý bekledi durdu. Büyüdüm dükkan açtým.
Annem yine her bir yere gidiþinde dükkana gelir, gideceði yeri söyler; “Baban gelirse beni hemen çaðýr ha!” diye eklerdi.
Aradan yýllar geçti. Anacýðým ihtiyarladý. Gene hep deðneðine dayanarak yanýma gelir ve “Baban gelirse beni hemen çaðýr ha!” diye tembihlerdi.
Günü geldi aðýrlaþtý. Ölüm döþeðinde bizimle helalleþti:
“Bana iyi baktýnýz. Hakkýnýzý helal edin.” Bana döndü yavaþça:
“Baban gelirse, ona Annem hep seni bekledi de.” dedi.
Birden irkilerek doðruldu ve kapýya doðru gülümseyerek;
“Hoþ geldin, hoþ geldin!” diyerek ruhunu teslim etti.


(*) Alýntýdýr

[kosdag]

Arkadaþlar yapýn organizasyonu gidelim .
Oralarý iyi bilen bir de rehber tutalým bizi o günlere götürsün.
Mehmet Kösdað

[bigshark]

...............Belki bahar aylarinda(Nisan/Mayis),  www.klasikoto.net olarak ve/veya gelmek isteyenlerden olusturulacak klasik otomobil grubu olarak,  Canakkale sehitlik Turu gezisi yaparak, hem guzel bir birliktelik olusturup, hem de gormemis arkadaslarimiz icin bir firsat yaratmis olabilir miyiz? diye dusunuyorum. Bu konuda fikirlerinizi almak isterim dogrusu..

Serdar  

Serdar selam,
Çanakkale turunu daha önce düþünmüþtük ama henüz gerçekleþemedi,çok da iyi olur böyle bir organizasyon.
Tarihte belkide bir daha hiç rastlanamayacak böyle bir zaferin mimarlarýný ziyaret edememek ayýbýndanda kurtulmuþ oluruz böylece.

GECILMEDI, GECILEMEZ...

UNUTMAYALIM, UNUTTURMAYALIM...


Bana gore; T.C.'nin temellerinin atildigi, Cumhuriyet tarihimiz icin cok onemli bir donum noktasi.. Iki sene once bu konuyu konusmustuk, IKOD olarak insallah bu sene 30 Nisan gunu hep birlikte kutsal topraklarda olacagiz..

[papatya54]

Ã�anlý zaferlerle dolu tarihimizin gurur abidesi olan 18-Mart Çanakkale Zaferinin 96.yýlýnda aziz þehitlerimizi rahmet ve minnetle anýyoruz;Ruhlarý þaadolsun;birlik ve beraberlik ruhuna en çok ihtiyacýmýz olan bu günlerde bizlerin de Ã�.K.O.D. olarak klasiklerimizle bu bölgeye ilk olarak gitmenin heyecaný içinde  30-Nisan gününü sabýrsýzlýkla bekliyorum;Sakarya'dan sevgi ve selamlarýmla Sedat Papatya

[Ahmet Murat]

Aziz �ehitlerimizin ruhlarý þad olsun! Vatan uðruna topraða düþen her cana selam olsun!

[impala]

her sene tatilimi seddüllbahirde yapiyorum ilk anzaklarincikartma yaptigi yer cok harika yer isterseniz kale pansionun tel vereyim savas arkadasim buyuk pansion arti 5 araba kapali garaji var  cok temit klimali tv de arti buyuk abideye 3 kilometre ...saygilar

 

[Ahmet_Aytaf]

Tüm �ehit ve Gazilerimizin ruhlarý þad olsun.

[hardtop_fatih]

Biz kendi cenaze namazýmýzý kendimiz kýldýk Çanakkale'de
.

Babamým dostlarýndandý. Dimdik yürüdü. Hani Allah'tan baþka kimsenin önünde eðilmemiþ tipler vardýr ya,
öyle biriydi. Ben çok küçüktüm, evimize misafir gelirdi. "Oðul" diye seslenirdi hep. Baðdaþ kurmaz, diz çöker öyle
otururdu. Gaz lambasý ýþýðýnda daha bir heybetli görünürdü gözüme. Hep bitip tükenmek bilmeyen harp hatýralarý anlatýrdý.
Çanakkale, Gazze, Kafkas cephelerini dolaþmýþ; Sakarya, Dumlupýnar'da savaþmýþ. Ancak �zmir'in kurtuluþundan sonra
köyüne dönebilmiþti. Anlattýklarýnda hep acý, kan, cefa vardý. Kolay mý kazanýlmýþtý bu vatan? Ölüm neydi ki?
�erbet içmek kadar kolaydý. "Biz kendi cenaze namazýmýzý kendimiz kýldýk Çanakkale'de !" derdi sýk sýk.
Olur muydu??


Kirte muharebeleri sýrasýnda bölükler arka siperlerde hücum sýralarýný beklemektedirler. Ön siperlerdekiler ileri fýrlamýþ
boðuþuyorlar. Yüzbaþý hucum için emir bekliyor. Bütün asker süngü takmýþ siperden fýrlamak için hazýr. Sinirler gergin ! ...
Bütün dudaklar kýpýr kýpýr dualar okuyor, kelime-i þehadet getiriyor. Süre uzuyor. Yüzbaþý erlere sesleniyor...
"Yavrularým... Aslanlarým... Biraz sonra Cenab-ý Rabb'ül Alem'in huzuruna varacaðýz. Abdestsiz gitmeyelim... Haydi !
Tüfeklerimizin kabzalarýna ellerimizi sürüp, hep beraber teyemmüm edelim..."
Teyemmüm edilir... Bekleme devam etmektedir. Biraz sonra Yüzbaþý;
" Çocuklarým... Sanýyorum biraz daha bekleyeceðiz... Önümüzde biraz daha zaman var. �leride arkadaþlarýmýz þehit oluyor.
Hem onlar için, hem de vakit varken, kendi cenaze namazýmýzý kendimiz kýlalým..."
 
" Kabe Karþýmýzda... "

Arkadan Of'lu Ali çavuþ baðýrýr. " ER K��� N�YET�NE... "
 
O gün yapýlan hücumda, kendi cenaze namazýný kýlan pek az kiþi sað kalabilmiþti.
Onlar Allah'a verdiði sözü tuttular....

NUR ��NDE YATSIN AS�L RUHLU KAHRAMAN ECDADIMIZ ..

[ozgur]

ÇANAKKALE GEÇ�LMEZ... NUR �Ç�NCE YATSIN KAHRAMAN ATALARIMIZ..

[chop top]

Biz de gazi dedemizi kaybettik bir kaç yýl önce. Küçük bir hatýramý paylaþmak istiyorum.

2001 yýlýnda Ankara Mamak' ta acemi askerliðimi yapýyorum, yeminimizi ettik, ve o günün akþamý gazi dedemizi ziyarete gittik.

- Hoþgeldin evlat
- hoþbulduk dede.

- nasýl geçiyor askerlik ?

Askere kadar orta direk bir ailenin evladý olarak, çok rahat bir hayatýmýz olmasa da pek de sýkýntý çeken biri olmayarak askerlikten þikayet etmeye baþladým:

- Askerlik çok uzun dede, bi de botlarým hep ayaðýmý sýkýyor. Bir türlü deðiþtiremedim. Yemekler iyi ama, bir yemek þirketiyle anlaþmýþlar, karavana derdimiz yok.

Rahmetli bastonunu hýþýmla havaya  kaldýrarak baþladý anlatmaya:

"Biz sekiz sene askerlik yaptýk.!! Ayaðýmýzda postal deðil, çorap yoktu.!!

Evdekiler telaþlandý, ayaklandýlar "tamam dede, sakin ol, Allah korusun, sinirlenme"...

Ben bin piþman oldum, söylediklerime. Bizim hayal bile edemeyeceðimiz fedakarlýklarý yaptý bizim dedelerimiz, ninelerimiz. biz ise sadece þikayet etmeyi biliyoruz.

ne  biliyim iþte öylesine anlatmak istedim. Söyleyecek pek fazla bir þey yok aslýnda: Herþeyimizi onlara borçluyuz...